Architectuurfoto's van scholen: creatieve afwegingen

IKC-Warande-groot-18.jpg

Als architectuurfotograaf moet je makkelijk kunnen schakelen tussen ‘state-of-minds’. De ene keer moet je geduldig wachten tot het ideale licht zich openbaart om een gebouw te portretteren (waarvoor je dan een paar minuten de tijd hebt …), een soort zen-achtige ervaring. De andere keer beweeg je je in drukke mensen- of kindermassa’s, moet je om de paar minuten de vraag beantwoorden “Wat bent u aan het doen?” en krioelen kinderen om de camera heen op een plek die je eigenlijk niet uitkomt. Dat is dan niet bepaald een zen-achtige omgeving, maar ik kom die vaak tegen als ik scholen mag fotograferen. Iedere opdracht die ik (vaak van architecten) krijg, brengt creatieve afwegingen met zich mee om tot een fraai eindresultaat te komen. Bijna geen enkele echter zo veel als het fotograferen van scholen. Hieronder enkele keuzes die ik vaak maak.

Gebruik van de ruimte

De Brug in Terlat, België, in opdracht van DJGA Architecten

Zoals bleek uit mijn eBook "Trends in Architectuurfotografie - 2017” is het in beeld brengen van het gebruik van ruimtes een van de belangrijkste trends in de architectuurfotografie. Dat kan bij haast geen ander onderwerp beter dan bij scholen. Kinderen brengen leven in de foto en zo’n beeld vertelt het verhaal van de ontwerper veel beter dan eenzelfde foto zonder kinderen dat zou doen. Bij het maken van een afspraak met de schoolleiding is er altijd één vraag die de boventoon voert: komen de kinderen herkenbaar in beeld? Dat is niet de bedoeling. Afgezien van de complicaties van het regelen van (getekende) toestemming van ouders, is dat ook beter voor het beeld. Het gaat niet om de kinderen an sich, maar om het gebruik van de ruimte, inclusief de architectonische intenties, in beeld te krijgen. Herkenbare kinderen, of andere personen, leiden de aandacht daarvan meestal af. Onherkenbaarheid is makkelijk te realiseren door wat langere sluitertijden te gebruiken, waardoor personen door de minste beweging wat worden vervaagd.

Het gebouw op zijn mooist

St. Jozefschool in Geel, België, ontworpen door NOAHH Architecten

Opdrachtgevers vragen om het gebruik in beeld te brengen, maar er is ook altijd vraag naar de mooist mogelijke foto’s van het gebouw. Daar zit een spanning tussen. Fraai licht, nodig om een gebouw op zijn mooist te portretteren, houdt zich aan kantoor- noch schooltijden. Met andere woorden: als het licht op zijn mooist is zijn er geen kinderen meer. Dat betekent in de praktijk dat ik scholen vaak “dubbel” fotografeer, zowel tijdens de schooltijden mét kinderen als erna in de randen van de dag zónder. In Trends in Architectuurfotografie schrijf ik: "Door het licht achter de ramen van gebouwen te benutten, ontstaat er een gebalanceerde mix van interieur, exterieur en omgeving.” Dat is vandaag de dag makkelijker gezegd dan gedaan. Het probleem - voor mij als fotograaf - is dat de verlichting in nieuwe gebouwen wordt aangestuurd door sensoren. Er is geen knop meer om alle lichten even aan of uit te doen. Dat is prima voor energieverbruik en milieu, maar zeer complicerend als je alle lichten aan wil hebben in een gebouw waar op dat moment vrijwel geen mensen meer aanwezig zijn….

Standpunt op hoogte

School in Nivone, België, in opdracht van DJGA Architecten

Wat vaak goed werkt bij het op de foto zetten van gebouwen is om dat te doen vanaf hoogte. Ik werk zelf met een statief dat tot drie meter kan (eigenlijk sjouw ik altijd met een eerste verdieping rond). Als je daarmee op een speelplaats van een school gaat staan ben je wel een bezienswaardigheid en moet je ervan uitgaan dat je de eerste vijf minuten geen foto kunt maken omdat er een kring van kinderen om het statief heen komt te staan. Maar het resultaat telt: de hoogte geeft rust in het beeld, minder vertekening. Zeker bij overzichtsfoto’s werkt zo’n hoog standpunt erg goed.

Interesse in een fotoserie?

Uw ruimte op een creatieve manier in beeld? Dat kan! Neem gerust contact met mij op voor vrijblijvende informatie.